Recensies

Tenoonstelling Camiel Van Breedam

Camiel-Van-Breedam2.jpg

Het waarom van die bezoeken? De programmatie lokale kunstenaars die jeugdsentiment oproepen: Pjeroo Roobjee, Frank Liefooghe, Camiel Van Breedam en binnenkort, Jean-Marie Bottequin. Stuk voor stuk mensen die door het leven van mijn dagelijks levensradar zijn verdwenen, maar die bij  terugzien, veel herinneringen oproepen.

Camiel Van Breedam is mij bekend van één van mijn vorige levens: een leven als jazzrecensent. Het aantal jazzclubs, -festivals en -concerten, in binnen en buitenland, die ik heb afgelopen is niet te tellen, en het is tijdens die jazzavonden (en namiddagen) dat ik Camiel – trombonist en leider van de Fondy Riverside Bullet Band –  heb leren kennen; in hun jazzclub, het Veerhuis aan de Rupel, maar ook bij optredens in andere clubs en festivals.
Van de man die steeds volledig in het rood gekleed rondloopt (overjas en hemd, maar ook ondergoed, sokken en schoenen; de Boomse kunstenaar gaat al veertig jaar in het rood door het leven: Rond mijn dertigste heb ik beslist om niets anders meer te dragen dan rood. Om de een of andere gekke reden draagt iedereen grijze kleren, rijdt in een grijze wagen en droomt zelfs grijs. Daartegen wil ik me afzetten. Er ontbreekt kleur in ons dagelijkse leven) verneem ik dat hij ook nog beeldhouwer is.

Camiel-Van-Breedam1.jpg
Het zijn die beeldhouwwerken die je nu kunt bewonderen in de Zebra

Geen beeldhouwwerken a la Rodin of Camille Claudel, maar persoonlijke, hedendaagse “constructies”. Zijn assemblages, soms groot en overvloedig, of abstract en minimaal, leuke kunstwerkjes in mooie houten kastjes. Invloeden en inspiratie komen onder meer van: het loodgietersatelier van zijn vader, de Rupelstreek en de steenbakkerijen, Paul Klee, etnische kunst, indianen, Joseph Cornell, de Russische avant-garde, Chaïm Soutine, Oskar Schlemmer, Bauhaus, De Stijl, dromen, nachtmerries en ROOD.

Alles samen, leuke werken – en werkjes – die een bezoek aan Zebra zeker rechtvaardigen; zeker als ik erbij vermeld dat bezoek gratis is.

Wat zegt Zebrastraat
Camiel Van Breedam (°Boom 29/06/1936) maakte in 1956 zijn eerste werken: reliëfs en kleine zinken beelden. Later volgden assemblages, collages, objecten, beelden, environments … tentoongesteld op vele plaatsen in binnen- en buitenland.
Invloeden en inspiratie komen onder meer van: het loodgietersatelier van zijn vader, de Rupelstreek en de steenbakkerijen, Paul Klee, etnische kunst, Indianen, Joseph Cornell, de Russische avant-garde, Chaïm Soutine, Oskar Schlemmer, Bauhaus, De Stijl, dromen, nachtmerries en ROOD.
Zijn sociaal engagement vormt de rode draad en het bindend element.

 
Waar: Zeebrastraat 32, Gent
Wanneer: Woensdag tot zondag 14:00 tot 18:00 uur
Concert: Fondy Riverside Bullet Band speelt in Zeebrastraat  Vrijdag 2 maart

Artkel: John Liem

0
0
0
s2smodern

SMAK Gent verhuist?

Smak-gent.jpg

Na het M KHA in Antwerpen overweegt ook het verouderde SMAK in Gent een verhuis. De stad laat onderzoeken wat er nodig is om de collectie tot zijn recht te laten komen.

Een gloednieuw museum? Een grondige renovatie voor het SMAK? Of alles laten zoals het is? Gentse OYO-architecten zijn een onderzoek begonnen naar de toekomst van het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst. "Het huidige gebouw is te klein om onze permanente collectie, toch tweeduizend werken van grote namen als Karel Appel en Andy Warhol, te tonen. En ook technisch voldoet het al lang niet meer", legt artistiek directeur Philippe Van Cauteren uit. "Zo krijgen we de zalen niet geklimatiseerd, waardoor we op een paar maanden tijd met grote temperatuurschommelingen zitten. Dat is niet goed voor een kunstwerk."

Artistiek directeur Philippe Van Cauteren is al geruime tijd aan het lobbyen, ook via de pers natuurlijk, om een nieuw/groter museum voor hedendaagse kunst. De grootheidswaanzin van Brussel is waarschijnlijk aanstekelijk en dus wil hij de druk verhogen: “Wij zelf zitten in een oud Casino en echt geschikt is het niet. Het wordt er in de zomer tot 35 graden veel te heet om kunst op een goede manier te conserveren. Daarom kunnen we onze kunstwerken ook nooit voor een lange tijd tentoonstellen. Binnenkort opent de Krook. Waarom zou dat ook niet kunnen voor moderne kunst? Gent zou de eerste stad kunnen zijn die een museum bouwt met het oog op moderne kunst. Dat we in Gent zouden blijven lijkt me evident. We zijn tenslotte het stedelijk museum. Liefst blijven we zelfs binnen de cultuurkilometer. Ik besef ook dat dat plannen zijn die zeer veel tijd in beslag kunnen nemen. Maar ik ben een geduldig man”

Dat de kerken leeglopen en de musea vollopen is een gekend fenomeen – massatoerisme weet je wel – maar er is een ander fenomeen, waar niet echt bij stil wordt gestaan: het volume aan hedendaagse kunst.

Musea kopen en krijgen veel kunstwerken, die ze maar moeilijk kunnen tonen gezien het aantal en/of de afmetingen. In 90 % van de musea, is de eigen collectie niet te zien, want opgeslagen in de “reserves”; wat is daar het nut van?

Zonder op de lange tenen van de “aficionados” te willen trappen, wil ik toch even volgende vragen stellen:

  • Worden wij niet overspoeld door een “kunstenaarsplaag”; want het is net alsof ieder afgestudeerde van een kunstschool, een kunstenaar is, waarvan men binnen de kortste keren een werk moet aanschaffen
  • Of het wel verantwoord is om een zo groot aantal kunstwerken in de reserves te laten.
  • Of al die kunstwerken (Het SMAK in Gent heeft een collectie van 2.000 werken) wel in een museum thuishoren
  • Waarom zo veel van die hedendaagse (conceptuele) kunstwerken zo gigantisch groot moeten zijn en dus zo veel plaats in beslag nemen (voor de boot tentoonstelling van MacCarthy, enkele jaren terug, moest het SMAK gedeeltelijk afgebroken/verbouwd worden)

Hierbij aansluitend is het zo, dat bekende werken van bv. Vlaamse kunstenaars een vaste plek hebben in de kunstgeschiedenis, terwijl hedendaagse kunst niet voor zeer lang hedendaags zal blijven, waardoor een vraag naar permanente weergave moeilijk is.

 

Waarom, vragen verschillende deskundigen zich af, is het verkeerd voor een museum om kunst te verkopen uit de collectie, ten einde de broodnodige fondsen te werven? En, nu veel instellingen geconfronteerd zijn met financiële moeilijkheden, moet het verbod op de verkoop van kunst ter dekking van de exploitatiekosten worden versoepeld? De verkoop van kunstwerken uit de vaste collectie van een museum,  is niet illegaal in de Verenigde Staten, mits eventuele voorwaarden, die bij de oorspronkelijke donatie kunstwerken in acht worden genomen. In Europa, daarentegen, zijn vele musea staat gefinancierd en verhinderd door de nationale wet .

Maar meerdere directeuren trekken een veel hardere lijn, vaststellend dat musea aftrekbare donaties van kunst en geld krijgen om kunstcollecties te beschermen voor het publiek. Die verkoop voor winst zou dus dat vertrouwen beschamen en, zeggen ze, niet te vergeten een Gemeenschap van kunst beroven; dus mogen geen uitzonderingen voor financiële ontberingen worden toegestaan.

"De meeste grote musea laten 90 % van hun eigen collectie niet zien, die ligt in de reserves." zegt Michael O'Hare, professor aan de Universiteit van Berkeley, Californië,. "Wat is er dan mis met het verkopen van deze objecten aan kleinere musea of zelfs privéverzamelaars, waardoor ze meer kans krijgen gezien te worden”.

Altijd maar nieuwe of grotere musea bouwen kan niet blijven duren.

In The Economist zijn een tijd terug, volgende cijfers gepubliceerd: begin 1990 zijn er wereldwijd ongeveer 23.000 musea, nu zijn er meer dan 55.000. En het betreft hier alleen musea, dus: niet bijgerekend de privémusea en/of stichtingen zoals bv. de Vuitton in Parijs of de Prada in Venetië.

De Verenigde Staten spannen de kroon qua absolute aantal (± 18.000 musea) maar ook in China is kunst een booming business geworden. Daar zijn het aantal musea in de laatste tien jaar ook ongeveer verdubbeld. Om het plaatje te vervolledigen vermelden we nog dat Afrika en het Midden-Oosten de rat race niet willen missen en dus musea oprichten.

De volledige lijst zal ik u besparen, maar geloof mij, er gaat geen maand voorbij of ergens in de wereld gaat een nieuw museum (of stichting) open. En allen, of toch bijna, tonen hedendaagse kunst!

Mag ik dan verwijzen naar de bovenvermelde vragen?

Er is zeker een overaanbod aan kunstwerken, en ja, musea lopen vol en kerken lopen leeg, dit is echter het gevolg van het massatoerisme en/of cultuurtoerisme.

Er is een gigantisch en smakeloos consumptiefeest bezig, een dans om het gouden kalf. Komt nog bij dat citymarketing, die steeds vaker de bovenhand krijgt, de lading niet dekt en van alles een stripversie en commercie maakt

De Napolitaanse hoogleraar kunstgeschiedenis Tomaso Montanari, aanvoerder van het leger critici die deze vorm van vercommercialisering veracht. "Er zijn wel degelijk verliezers, namelijk wijzelf. We worden al 95 procent van ons leven als klanten behandeld en juist daarom moeten we vechten voor plekken zonder commercie. Dat geldt voor scholen, maar ook zeker voor openbaar erfgoed. Zodra monumenten winkelcentra worden, leid je een generatie klanten op in plaats van kritisch denkende burgers."

Over de specifieke problemen van het massatoerisme wil ik het hier niet hebben; ik blijf bij mijn hoofdonderwerp: de tsunami aan musea voor hedendaagse kunst.

Als afsluiter citeer ik nog Marc Spiegler, directeur van Art Basel, die zich afvraagt of 80 procent van de hedendaagse kunst over 20 jaar nog verkoopbaar is.

In zijn laatst interview in La Libre, zegt Van Cauteren: Quant aux prix fous du marché, comment peut-on être tellement con de payer de telles sommes pour des œuvres d’art? Cela n’a plus rien à voir avec l’art mais bien avec le statut qu’on veut ainsi obtenir.

Hij zou toch moeten weten dat sinds een aantal jaren, hedendaagse kunst een status symbool is geworden, en dat een groot deel van de SMAK-bezoekers naar het SMAK komen om die “dure status symbolen” te kunnen bewonderen; cfr. de mosselpot van Broodthaers, door Jan Hoet indertijd gekocht voor enkele miljoenen.

(Artikel copyrights: John Liem)

0
0
0
s2smodern

Boek over de Aalsterse Voil Jeanet binnenkort verkrijgbaar

vjboek1.jpg

Flying Pencil, ook gekend voor het uitgeven van het boek "Oilsjtersen Diksjoneir" en "Familie De Vis", komt woensdagavond 13 december met een nieuw boek over Aalst. "Voil Jeanet - archetype van het Aalsters carnaval" is een foto- en leesboek met 160 kleurlijke pagina's, samengesteld uit fotomateriaal van Pascal Moens.

Pascal zette zich er toe aan om in 1996 een fotoreportage te maken, maar wat oorspronkelijk een impressie zou worden van die bewuste dinsdagnacht, herhaalde hij twee decennialang. De ochtend van 1 maart 2017 drukte hij voor de poorten van het stadhuis de laatste maal af.


Om een breder context in het boek mee te geven, ging hij langs bij het Stedelijk Museum en het Stadsarchief, interviewde de oudste Voil Jeanet, de schoonste en de nieuwe generatie Voil Jeanetten. Het boek combineert historische foto's en teksten samen met een selectie foto's van Pascal zelf, schets het verhaal dat begon in de middeleeuwen, terugval kende in de jaren zeventig en nu weer meer leeft dan ooit tevoren.

Verkrijgbaar bij de uitgever via http://www.flyingpencil.be/nl/publicaties/70 of later bij Standaard Boekhandel Aalst voor 29 euro.


(bron: www.flyingpencil.be)

0
0
0
s2smodern

"ANGST" in het Guislain te Gent!

Angst-Guislain.jpg

Terroristische aanslagen, nucleaire dreiging, hoogoplopende politieke spanningen! Angst beheerst vandaag de wereld, maar ook ons leven.
Wat is ons geld nog waard? Hoe zal de klimaatopwarming onze toekomst bepalen? Willen we wel bespied worden door beveiligingscamera’s?
Zijn onze data op internet veilig? Angst is een instinctieve emotie dat ons handelen voor een groot deel bepaald. Socioloog F. Furedi en psychiater D. Denys noemen dat angstcultuur.

Dit is de introductie paragraaf van de tentoonstelling "Angst". Niets fout met deze introductie, alleen gaat de introductie (net als de tentoonstelling trouwens) niet over de gevolgen van deze “non-stop” angsten, depressies en/of burn-out. Maar laat nu net deze fenomenen de hedendaagse ziekte zijn die heel veel problemen veroorzaakt, zowel beroepsmatig als in het privé leven, maar ook in de gezondheidszorg en in de sociale zekerheid en dus in onze staatsfinanciën. Over deze twee hedendaagse plagen, wordt in de tentoonstelling met geen woord gerept. Het is waarschijnlijk niet de bedoeling van de ze tentoonstelling u een geweten te schoppen of u bewust te maken van de politieke impasse waarin wij leven.

Het Guislain Museum ligt dan misschien wel buiten de toeristische kern van de stad, maar is een van mijn favoriete museums in Gent, waar ik met plezier de tentoonstellingen bezoek, maar zoals de Fransen het zo goed zeggen: qui aime bien, châtie bien; en bij deze tentoonstelling moet ik dan toch wel “geselen”.

Het Guislain Museum promoot wel de “art brut of outsider art” maar het is zeker geen outsider museum.

Toegegeven, angst is niet het meest gemakkelijk onderwerp voor een tentoonstelling, alhoewel, onder druk van de massa en ten einde de perceptie te redden, lopen onze steden vol met (nutteloze) gewapende militairen.
Wij geven toe aan de angst, en niets zo verraderlijk, want angst is een ideale voedingsbodem voor manipulatie; dit kunnen wij bijna dagelijks ondervinden.

Maar laat ons bij de les blijven: de tentoonstelling: een verzameling van verschillende werken en objecten: foto’s, tekeningen, schilderijen, video’s, maskers enz. Het gaat van een 17e eeuws schilderij uit de school van Jacob Jordaens tot een video van de Belgische hedendaagse cineast Nicolas Provost, via etsen, exotische en etnische maskers en dit alles verdeeld over verschillende zalen.

Aangename verpozing tussen al dit “angstaanjagend” materiaal: een wisseltentoonstelling, naar aanleiding van deze angst-tentoonstelling, door de studenten beeldende kunsten van Sint-Lucas uit Gent. Kleurrijke en verrassende werken van deze studenten waarvan er spijtig genoeg, veel te weinig te zien zijn.
Gelukkig heeft het Guislain museum meerdere troefkaarten en de Kabinetten ( kunstcollecties Stichting Collectie de Stadshof en Museum Guislain) is op zich al een bezoek aan het museum waard. Dit is een prachtige collectie van art brut werken waar je van de ene verwondering, zonder angst, in de andere loopt. Liefhebbers en leken, kunnen hier, permanent, kennis maken met het fantastische dat outsider art “kunst van de zotten en de verstotenen” te bieden heeft.

Waar: Jozef Guislainstraat 43 - 9000 Gent
Wanneer: nog tot 27 mei 2018
Info: +32 (0)9 216 35 95 - Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.


Artikel: John Liem

0
0
0
s2smodern

Fake @ MSK GENT?

13Popova-Lyubov-Architectonics-.jpg

De presentatie van de Russische werken start op 17 oktober2017 . Ze maakt deel uit van de tentoonstelling: Van Bosch tot Tuymans en focust op de nieuwe aanpak van het MSK zijnde enerzijds een meer thematische voorstelling van de werken en anderzijds een presentatie die gaat, zoals de titel aangeeft, van Bosch tot op Tuymans of een tijdspanne van 15e eeuw tot heden.

En bij die “moderne” werken zijn 30 schilderijen van Russische avant-garde kunstenaars.
De aankondiging van het museum beschrijft ze als volgt : 100 jaar na de Russische Oktoberrevolutie vindt in Europa onbekend werk van kunstenaars als Alexandra Exter, El Lissitzky, Natalia Goncharova, Vasili Kandinsky, Kazimir Malevich, Lyubov Popova, Alexander Rodchenko, Olga Rozanova en Vladimir Tatlin een nieuw onderkomen in het MSK Gent. Alle werken maken deel uit van de verzameling van de Stichting Dieleghem in Brussel, die het museum als forum inzet om haar verbluffende collectie voor het eerst met het publiek te delen.

Alles loopt volgens plan, tot op 16 oktober de eerste spraakmakende titel in het Nieuwsblad verschijnt: Opschudding in bekend Gents museum: experts hebben “grote twijfels” bij 26 werken.
Gevolgd door: Twijfels over echtheid Russische kunst in Gents museum.
De Standaard wil niet achterblijven en spreekt niet meer over twijfel, hier wordt het museum al veroordeeld en naïviteit verweten. en titelt: Hoe naïef kun je als museum zijn? De veroordeling is gevallen!

Zo’n sappig schandaal gaat natuurlijk viraal en een paar dagen later titelt The Art Newspaper: Fake Kandinskys, Malevichs, Jawlenskys? Top curators and dealers accuse Ghent museum of showing dud Russian avant-garde works. Hier geen naïviteit meer, maar een beschuldiging.  En ze gaan zelf de man spelen, in dit geval de vrouw Catherine de Zegher: She (Ms. de Zegher) curated the Moscow Biennale of Contemporary Art in 2013, but this experience does not make her an expert on Russian avant-garde painting.

Alvorens het woord te laten aan de verdediging, of m.a.w., wat het MSK Gent heeft te zeggen, wil ik u toch een korte bloemlezing geven van wat in de “akte van beschuldiging” staat:

Op de kunstmarkt moeten deze stukken een fortuin waard zijn, maar in de museumwereld gonst het van de geruchten sinds de opening van de nieuwe opstelling, op 20 oktober.
Russische modernistische kunst staat na recente schandalen met vervalsingen in een slecht daglicht.
Ze gebruiken nergens het woord “vals”, maar suggereren wel dat het beter is de werken uit de zaal te halen zodat ze “niet langer het publiek dreigen te misleiden”.
Ze noemen de werken “hoogst twijfelachtig” en schrijven dat “haast elk geëxposeerd stuk” dezelfde vragen oproept.
Van geen van de werken is geweten waar ze voordien werden geëxposeerd. Ze komen niet voor in overzichtscatalogi en er zijn nergens data over vroegere verkopen terug te vinden.
Peter van Beveren, een Nederlandse expert met dertig jaar ervaring in kunstvervalsing, noemt de werkwijze van het MSK ‘naïef’ en kan er niet bij dat het zo snel bruiklenen heeft aanvaard.
Dat het MSK alle documenten bekeken heeft? Het zal wel. Het trucje met de douanestempels en de notarisakten is al zo vaak gedaan’
L’enjeu dépasse les 26 œuvres exposés car un musée privé, sans subside public, devrait s’ouvrir en 2020 à Jette, à l’ancien château de Dieleghem pour montrer et étudier cette collection.
De Zegher is a renowned curator of contemporary art. She curated the Moscow Biennale of Contemporary Art in 2013, but this experience does not make her an expert on Russian avant-garde painting.

Een hele boterham, Meester Vermassen had het als advocaat van de burgerlijke partij niet beter gedaan.

Maar nu geef ik het woord aan de verdediging :
In oktober 2017 ging het museum….. een langdurige bruikleen aan van Russische kunstwerken uit de vroege 20ste eeuw, afkomstig uit de collectie van de Brusselse Stichting Dieleghem. Zesentwintig werken werden opgenomen in de vernieuwde vaste collectie.
Het museum beoordeelt bruiklenen op basis van vertrouwelijke informatie van de verzamelaar omtrent authenticiteit en bewijs van herkomst. Voorafgaand was er een uitgebreide dialoog met de Stichting en inzage in de herkomst van de werken, waarvan verschillende uit de bekende Pevsner familie komen (die ook een link had met de grote verzamelaar Costakis) en deels aangekocht werden tijdens de Perestroika
In musea gebeurt voorafgaand onderzoek in een labo enkel bij nieuwe aanwinsten van erg hoge waarde en met toestemming van de eigenaar. In de praktijk is dit eerder gebruikelijk op de kunstmarkt, en in het geval van het museum is er van geen enkel commercieel belang sprake. Bruiklenen zouden onmogelijk worden indien elk werk een chemische behandeling zou moeten ondergaan.
De werken vormen een mooie aanvulling op de vaste collectie van het museum.
Er is geen catalogus om de eenvoudige reden dat het hier geen tentoonstelling betreft, maar een herinstallatie.
De open brief die vandaag, 15 januari, werd verspreid, is ondertekend door een groep zelfstandige experten en kunsthandelaars. Bovendien heeft geen van deze experten zich kenbaar gemaakt in het museum of bij de Stichting Dieleghem. Zolang er geen harde bewijzen worden geleverd om geruchten te rechtvaardigen, is er geen reden om de werken weg te halen.

Wie ben ik om de geleerde Dames en Heren experten, curatoren, kunsthandelaars enz., tegen te spreken. En, na een korte lezing van de pro’s en contra’s, geef ik toe verwonderd te zijn van de “oppervlakkige” controle en argumentatie van het museum. Maar daarom zijn de werken nog niet “fake”.

Wat ik wel weet, is dat ik een zeker argwaan heb tegenover de specialisten, of het nu curatoren of kunsthandelaars zijn. In ben helemaal niet thuis in de wereld/markt van de schilderijen, maar met die “specialisten” heb ik wel enige ervaring en ben ik als het ware een ervaring-deskundige. In de antiek- en brocante wereld, waar ik een aantal jaren heb meegedraaid, heb ik de wereld van de vetting van dichtbij kunnen zien en beleven.

De hoe, wat, waarom, wanneer en van wie een bepaald stuk als goed of slecht wordt bestempeld, en meestal zonder enig beroep mogelijkheid.

Even uw geheugen opfrissen: oktober 2015 : Twee beroemde schilderijen waarvan altijd werd gedacht dat ze van Jeroen Bosch waren, kunnen dan toch niet aan hem worden toegeschreven. Dat is de uitkomst van een jarenlang onderzoek door het Bosch Research and Conservation Project (BRCP). Een van de schilderijen is “Kruisdraging van Christus”, een topwerk uit het Museum voor Schone Kunsten in Gent.

Mag ik ook even verwijzen naar de Salvator Mundi van Leonardo da Vinci, vorige maand door een Saudische prins voor 450 miljoen dollar (382 miljoen euro) gekocht voor het Louvre van Abu Dhabi. Ook hier is de authenticiteit van dit werk wordt sterk in twijfel getrokken en Christie’s, die het werk veilde, en het Louvre, waar het zal hangen, zijn niet echt beginnelingen in het milieu.

Om dan maar te zwijgen over de “meester vervalser” H.A. Van Meegeren, van wie werken hangen in verschillende musea.

Spécialisten of experten zijn kenners die gewoonweg iets minder fouten maken dan gewone liefhebbers of verzamelaars, maar die door hun functie een aureool krijgen. Voor het ogenblik is het een pat situatie, een welles nietes spel; het DNA van de werken is het enige dat uitsluitsel kan brengen en dat kan geen probleem zijn, alleen wie zal dat aanvragen en dus betalen?

Want laat ons een kat een kat noemen, het grote probleem met kopieën on namaken, is de waarde van het stuk. Kwalitatief is het moeilijk tot onmogelijk op het echte van het “valse” te onderscheiden, maar  economisch/commercieel, is er een wereld van verschil. En dit telt ook voor de marktwaarde van de experten en/of specialisten en vandaag, om geloofwaardig te zijn, moet u een mening hebben.

(John Liem)

0
0
0
s2smodern

Geschiedenis van de Verenigde Staten - Frans Verhagen

b_800_600_0_00_images_artikelfotos_november2017_13-boek.jpg

Bijna alle geschiedenissen zijn door Amerikanen zelf geschreven. Frans Verhagen beschrijft vanuit Europees perspectief de geschiedenis van deze wereldmacht. Met de verwondering van een Europeaan onderzoekt Verhagen die vragen die de Amerikanen zelf niet stellen.

Lees over het verleden om het heden beter te begrijpen.
We worden overspoeld met informatie over de Verenigde Staten. De verkiezing van de Amerikaanse president gaat ons allen aan. Veel van ons dagelijks nieuws betreft Amerika. We denken het land te kennen. Dat is misleidend. Het moderne Amerika is in al zijn complexiteit niet te begrijpen zonder kennis van zijn geschiedenis.

Is de verkiezing van Donald Trump een logische ontwikkeling?
Deze Geschiedenis van de Verenigde Staten laat de lange lijn van de Amerikaanse ontwikkeling zien. Van de Pilgrim Fathers tot de American Century, van Nieuw Amsterdam tot New York, van George Washington tot Donald Trump. Zo krijgt de lezer begrip voor het land en kan hij de gebeurtenissen in perspectief plaatsen. De verkiezing van Donald J. Trump in 2016 blijkt dan veeleer een logische ontwikkeling dan een enorme verrassing, passend in de Amerikaanse traditie.

Het verhaal van vier eeuwen Amerikaanse geschiedenis geeft inzicht in de opkomst van Amerika en plaatst de problemen van het rijkste en machtigste land van de wereld in hun context. Het is een geschiedenis voor mensen die willen weten wat er gebeurd is, en hoe dat tot op de dag van vandaag bepaalt hoe Amerika er uitziet.

Frans Verhagens conclusie van zijn knappe boek is dan ook niet erg optimistisch: ‘De geschiedenis leert dat je de Verenigde Staten nooit moet afschrijven. Het land heeft een opmerkelijke vaardigheid om zichzelf telkens opnieuw uit te vinden, vooral als de problemen het gevolg zijn van eigen excessen. Het is echter te gemakzuchtig om te verwachten dat dit ook nu weer het geval zal zijn. Een wereldmacht in verval of op zijn minst in een midlifecrisis leidt tot een ander verhaal dan de oprispingen van een wereldmacht in opkomst. De grote vraag is of Amerika in staat zal zijn de verdeeldheid te boven te komen waarvan Donald Trump het symptoom is, niet de oorzaak.

Zowel Humo als Elsevier gaven Geschiedenis van de Verenigde Staten vier van de vijf sterren. 

Frans Verhagen, Geschiedenis van de Verenigde Staten, Boom, 512 pagina’s, €39,90

(mas)

0
0
0
s2smodern